fbpx

Axenda

Feb
16
Mér
‘Creadores de conciencia’
Feb 16 – Mai 29 all-day

O mércores 16 de febreiro ás 20.00 h, inaugúrase no Auditorio de Galicia a exposición ‘Creadores de conciencia. 40 fotógrafos comprometidos’. No acto inaugural estarán presentes o alcalde de Santiago e Presidente do Consello Reitor do Auditorio de Galicia, Xosé Sánchez Bugallo; o director da sucursal DKV, Carlos López Cachaza; a concelleira de Acción Cultural, Mercedes Rosón; a subdirectora do Auditorio de Galicia, Silvia Modia; e o fotoxornalista José Cendón; así como de outros membros da corporación municipal. ‘Creadores de conciencia’ é un proxecto producido por DKV con motivo do XX aniversario das súas accións de Responsabilidade Social.

En palabras do comisario da mostra, Chema Conesa (Murcia, 1952), “o traballo das /dos corenta profesionais da fotografía exposto aquí conforma un mapa de feitos que resultan ao cabo un retrato veraz dos dilemas aos que se enfronta a comunidade mundial no seu presente e no seu futuro. Un debuxo trazado sobre unhas imaxes que falan de compromiso, testemuño persoal e excelencia profesional”

Unha exposición da que é imposible sair indiferente e que remove conciencias para que ninguén se desentenda das inxustizas, os abusos, ou a dor humana. Unha homenaxe a unha xeración de fotoxornalistas que veñen capturando cos seus obxectivos momentos transcendentais da historia recente, en non poucas ocasións enfrontando e asumindo riscos sobre a propia vida. Chema Conesa afirma: “practican un oficio voluntariamente silencioso, vocacional ás veces, e con grandes doses de risco e desprezo á comodidade persoal e á seguridade económica” e continua: “adoitan ser persoas solitarias, afeitas ao oficio de cazar, dotadas dun sentido da realidade extremo, hábiles na estratexia do achegamento e da máis diversa procedencia en intereses e formación. Ancoradas ao seu compromiso profesional, á decisión voluntaria que as levou até alí, a súa meta é a foto, e non lles preocupa a súa transcendencia nin repercusión. Non pretenden adoutrinar a ninguén e, con todo, a forza das súas imaxes provoca conciencia e torce vontades aínda ao seu pesar.”

Son un total de 120 fotografías, moitas publicadas nos medios de comunicación máis importantes do mundo, e polas que teñen recibido recoñecementos e premios. Capturadas en sitios como Siria, Colombia, Venezuela, Iraq, Exipto, Kabul, Haití, Croacia, Kosovo ou India até Melilla, España ou Marrocos. Imaxes necesarias, ás veces duras e incómodas, que poden ferir a quen as contempla.

FOTOXORNALISTAS
Samuel Aranda, Bernat Armangué, Walter Astrada, Sandra Balsells, Lurdes R. Basolí, Javier Bauluz, Clemente Bernard, Pep Bonet, Manu Brabo, Olmo Calvo, Sergi Cámara, José Cendón, José Colón, Javier Corso, Ricky Dávila, Juan Manuel Díaz Burgos, Ricardo García Vilanova, Antonio González Caro, Diego Ibarra Sánchez, Sebastián Liste, J.M López, Andoni Lubaki, Kim Manresa, Enric Folgosa Martí, Andrés Martínez Casares, Maysun, Fernando Moleres, Alfonso Moral, Emilio Morenatti, Daniel Ochoa de Olza, Ana Palacios, Santi Palacios, Judith Prat, Abel Ruiz de León, Rafael S. Fabrés, Gervasio Sánchez, Carlos Spottorno, Rafael Trobat, Guillem Valle e Mingo Venero.

A entrada é de balde e o horario da exposición é todos os días de 10.00 a 14.00h e de 16.00 a 20.00h. Os días de concerto a sala de exposicións pecha ás 19.00h.

Mar
4
Ven
‘Cruzamentos na arte galega da Colección CGAC’
Mar 4 – Xuñ 19 all-day

A Xunta convida a percorrer a historia da arte recente a través da mostra Cruzamentos na arte galega da Colección CGAC, con obras incorporadas aos fondos do museo nas dúas últimas décadas. O secretario xeral de Cultura, Anxo M. Lorenzo, presentou o día 4 de marzo a exposición que se abre en Compostela ata o 19 de xuño como colofón dun proxecto que tamén achegou pezas da colección a outros espazos expositivos, como o Museo do Mar de Galicia, en Vigo, e o Centro Cultural Marcos Valcárcel de Ourense.

Comisariada polo director do CGAC, Santiago Olmo, e Sara Donoso, doutora en Historia da Arte pola Universidade de Santiago de Compostela e graduada en Belas Artes pola Universidade de Vigo, a iniciativa volve situar a colección do CGAC como un eixe imprescindible e central do seu traballo e misión. A exposición caracterízase pola súa diversidade e riqueza plástica, xa que conviven artistas de longa traxectoria con outros de media carreira e máis novos, así  como creadores que traballan desde Galicia cos que o fan desde diferentes lugares do mundo, coma Nova York, Londres ou Berlín.

Memoria visual do panorama artístico galego

“Trátase dunha mirada, particular pero colectiva, que logra entrelazar determinadas afinidades creativas sen ocultar as disonancias, co fin de debuxar unha cartografía desde a que se asomar á creación contemporánea galega”, sinalou o representante da Consellería de Cultura, Educación e Universidade. Deste xeito, a selección de pezas “mostra algúns dos enfoques narrativos, así como abordaxes plásticas, que foron construíndo parte da memoria visual do noso panorama artístico”, engadiu.

Así, pódense ver traballos de Pablo Barreiro, Jacobo Bugarín, Salvador e Juan Cidrás, Andrea Costas, Ángela de la Cruz, Eva Díez, Patricia Dopico, Amaya González Reyes, Rubén Grilo, Juan López e Loreto Martínez Troncoso. Completan a listaxe Chelo Matesanz, Vítor Mejuto, Antonio Murado, Álvaro Negro, Carme Nogueira, Ana Pérez Ventura, Isaac Pérez Vicente, Montse Rego, Rodríguez-Méndez, Xavier Toubes, Mauro Trastoy e Damián Ucieda.

Segundo sinalou Anxo M. Lorenzo, Cruzamentos na arte galega da Colección CGAC conxuga “varias pezas presentes nas anteriores mostras, en Vigo e Ourense, con novas incorporacións a prol de expandir o relato”. Ademais, algunhas obras que teñen o formato de series moi extensas e que non puideron mostrarse na súa totalidade, así como algunha instalación, preséntanse agora completas aproveitando as amplas salas do CGAC.

Abr
7
Xov
‘OBXECTOS DE DESEXO. SURREALISMO E DESEÑO’
Abr 7 – Ago 28 all-day

A Xunta e a Fundación ”la Caixa” inauguran no Museo Centro Gaiás a exposición Obxectos de desexo. Surrealismo e deseño, 1924 – 2020, que explora o intercambio e diálogo entre arte surrealista e deseño contemporáneo ao longo dos últimos 100 anos. A mostra, que abrirá as súas portas ao público ao día seguinte (venres 8 de abril), está organizada pola Fundación “la Caixa” e o Vitra Design Museum, un dos museos máis importantes do mundo no eido do deseño, coa colaboración da Xunta de Galicia a través da Cidade da Cultura e no marco do Xacobeo 21-22. Conta co patrocinio de Hugo Boss e o apoio de Art Mentor Foundation Lucerne.

Obxectos de desexo. Surrealismo e deseño, 1924 – 2020 trae a Compostela icónicas obras de artistas como Man Ray, Salvador Dalí, Giorgio de Chirico ou Le Corbusier, e tamén de grandes nomes do deseño contemporáneo: desde Ray Eames a Ingo Maurer, Gae Aulenti ou Frederick Kiesler, entre outros moitos. As obras exhibidas proceden na súa meirande parte dos fondos do Vitra Design Museum (na localidade alemá de Weil am Rheim), pero tamén doutras coleccións internacionais como as da Fondation Le Corbusier de París, a Fondazione Giorgio e Isa De Chirico de Roma, o Design Museum Den Bosch de Holanda ou a Fundación Gala-Salvador Dalí, entre outras moitas.

Estes días estanse a ultimar no Museo Centro Gaiás os traballos de montaxe desta exposición que vai poder visitarse na Cidade da Cultura ata o vindeiro 28 de agosto, con entrada de balde, de martes a domingo e de 10,00 a 20,00 horas. Antes do seu paso polo Gaiás, foi exhibida no propio Vitra Design Museum e nos centros de Caixaforum en Barcelona, Madrid, Sevilla e Girona. Ademais, está previsto que tras a súa estadía en Compostela, se expoña no Design Museum de Londres.

Trátase da terceira grande exposición que chega ao Gaiás froito da colaboración entre a Xunta de Galicia e a Fundación ”la Caixa”, tras Cine e emocións. Unha viaxe á infancia –con fondos da Cinémathèque française– e Faraón. Rei de Exipto –con obras do British Museum–.

Abr
23
Sáb
EXPOSICIÓN “CHICLES”
Abr 23 – Mai 21 all-day

O próximo Sábado 23 de Abril inaugúrase “CHICLES” da artista María Magán Lampón no espazo Os Catro Gatos “CHICLES” é unha proposta pictórica que explora o mundo dos desexos, da cultura popular e do mal gusto cunha estética coidada. A inauguración terá lugar o Sábado 23 de Abril entre as 18:00 e as 21:00 horas e podrá visitarse ata o 21 de Maio no espazo compostelán.

Facía tempo que María Magán non inauguraba unha mostra individual, por manterse ocupada en varias facetas do seu eido profesional: docencia, coordinación da galería LA DOCE boirense, comisariados… pero iso non impediu que non deixara de facer producción artística propia.

Un dos seus últimos traballos é “CHICLES” a serie que se inaugura en Os Catro Gatos e foi presentada no 2019 en Hybrid Art Fair. Nela, a artista trata de retomar os medios pictóricos tradicionais para explorar as formas, luces, transparencias… en obxectos de dudoso gusto. Seguindo unha liña de traballo pop, as imaxes parten de profilácticos para resignificalos no marco simbólico do lenzo a modo de chicles masticados ou mesmo globos de chicle.

Trátase dunha mirada que parte da idea de xogo en torno ao pracer sexual con obxetos sacados de contexto e interpretados en clave de humor, como excusa para crear metáforas visuais na búsqueda de similitudes morfolóxicas e gustativas.

Xuñ
28
Mar
INAUGURACIÓN ‘SONS IMPROBÁBEIS’
Xuñ 28 – Out 16 all-day

Sons improbábeis explora as diferentes dimensións do son dentro das artes visuais. Dunha parte, trátase de recoller diferentes mostras da chamada arte sonora, expresión cada vez máis presente dentro do traballo dos artistas contemporáneos, ao tempo que busca tamén adentrarse na investigación da presenza do son e do musical como parte integrante ou como tema de obras executadas dende a combinación de medios. Así, linguaxes como o audiovisual ou a instalación, que integran o son como parte fundamental dos seus desenvolvementos. Por outra banda Sons improbábeis tamén quere visitar obras de artistas que traballan co musical como tema dende disciplinas máis tradicionais da práctica artística como a pintura ou a escultura.

Para trazar a estrutura desta exposición, considéranse tres eixos temáticos: un primeiro relativo á arte sonora, no que se integran traballos de artistas que parten do son como materia prima esencial dende a que construír a obra; un segundo eixo adicado á relación da obra artística co universo da chamada música culta nos seus desenvolvementos clásicos e contemporáneos, así como na relación cos seus espazos de escoita ou os seus sistemas de notación; por último, unha parte da mostra estará adicada á relación establecida entre a arte visual e a música pop e todo o universo de imaxinería que rodea a estas prácticas musicais na actualidade.

Sons improbábeis non pretende ser unha exposición de tese senón máis ben, unha experiencia inmersiva para o espectador, que irá descubrindo no seu percorrido, a multiplicidade e riqueza de propostas artísticas nas que o son é protagonista fundamental. A mostra busca a implicación do público a través da creación de diferentes espazos expositivos, instalacións e recursos sonoros que xeraran un percorrido rico en matices e experiencias ante a obra.

Sons improbábeis quere seguir, dende outra perspectiva, coa liña de traballo aberta coa exposición Mirar o son. Notación gráfica na música contemporánea (Auditorio de Galicia, setembro -novembro 2020) de achegamento á linguaxe musical para un espazo tan senlleiro como o Auditorio de Galicia no que á relación entre música e artes visuais se refire. Mirar o son foi comisariada por Ignacio Barcia e Iñaki Martínez Antelo.

Na exposición mostranse traballos de Xoán Anleo (Marín, 1960), Vasco Araújo (Lisboa, 1975), Amine Asselman (Toulouse, 1989), Misha Bies Golas / Benxamín Otero (Lalín, 1977 e 1979), Gonzalo Elvira (Patagonia, Argentina, 1971), Ana Gesto (Santiago de Compostela, 1978), Juan López (Ferrol, 1973), Julia Llerena (Sevilla, 1985), Vítor Mejuto (Barcelona, 1969), Macarena Montesinos (Vigo, 1982), Luisa Pastor (Alicante, 1977), Ana Pérez Ventura (Santiago de Compostela, 1981), Alejandra Pombo Su (Santiago de Compostela, 1979) e Susan Philipsz (Glasgow, 1965).

Xul
14
Xov
INAUGURACIÓN ‘EL JARRÓN INFINITO’
Xul 14 – Out 2 all-day

El jarrón infinito de Mar Ramón Soriano é o novo proxecto que ocupará o primeiro e o segundo andar da Zona C. Foi seleccionado na modalidade de proxectos de creación artística para formar parte da programación que este espazo dedica á arte emerxente.

Mar Ramón Soriano (Valencia, 1993) contextualiza este proxecto na investigación procesual e teórica que vén desenvolvendo ao situar a materialidade das cousas no seu centro de interese. Segundo a artista, a natureza dun obxecto articúlase segundo pesos, resistencias e fraxilidades. O corpo é un obxecto máis que, representado coa cerámica e articulado con outros elementos dunha forma precaria, fornece un compoñente de dramatismo e temor á rotura.

Mar mira consciente arredor seu e le as connotacións que cada cousa achega á composición final:  “Unha bolsa da compra deixa unha marca nos meus dedos, miro as aprehensións das que fala o filósofo Graham Harman e observo as ergonomías”. A artista amosa interese nos materiais cotiáns, que en moitas ocasións pasan desapercibidos, aproveitando os seus significados nun constante exercicio de terxiversación.

El jarrón infinito nace da necesidade de afondar no proxecto en que a creadora está mergullada: traballa desde a referencia dunha imaxe tirada por Ruth Mathilda Andersón en 1920 ás “apañadeiras” de Niñodaguia, parroquia oleira onde se atopa o taller da artista.

As “apañadeiras” eran mulleres que cargaban as olas desde os obradoiros cerámicos até o forno no que se cocían. Unhas xigantescas e pesadas cestas pousaban sobre as súas cabezas establecendo unha forma que Mar determina como un volume vasiforme.

A figura que resulta do pousado sobre a cabeza amosa paralelismo cos procesos de amoreamento cos que a creadora está a traballar e que teñen tamén como referencia a Columna sen fin de Brancusi.

Mar Ramón Soriano conquista o espazo a través das dimensións do cerámico. Constrúe módulos que se sitúan uns derriba doutros á maneira dos rañaceos ou dos impoñentes obeliscos, na procura de acadar unha altura ou unha monumentalidade que se exerce dende a colectivización de módulos máis modestos. Pola súa vez, os volumes teñen o xerme de corpo que carga e é cargado, que serve de sostén ou é sostido. Estas acumulacións de formas onduladas e orgánicas, observadas de forma lateral, poden percibirse como o debuxo de dúas liñas curvas situadas a modo de espello, nun exercicio de simplificación ou de extracción da cualidade mínima, e é esta imaxe concreta a que vincula as disciplinas empregadas na produción desta mostra.

Volumes, cores, densidades e disposicións establécense e distribúense no primeiro e no segundo andar da Zona C a partir de tres series de obras que exploran cuestións físicas de peso e gravidade, un interese polo arquivo histórico e os procesos inherentes ao traballo con diversos materiais. El jarrón infinito desenvolve os intereses da artista, abordados desde unha serie de módulos cerámicos, o traballo en pezas téxtiles e un terceiro conxunto que se conforma a partir de imaxes fotográficas.