Tortilla aberta de pementos confeitados e aceite de trufa no Vitela

11 Febreiro, 2026

Nunha nova volta por Compostela fixemos parada en Vitela, un local de recente apertura que aposta por reinterpretar clásicos cunha clara defensa do produto de proximidade. A súa carta de cachopos é toda unha declaración de intencións: queixo de Arzúa, grelos e tenreira galega para un prato de raíz asturiana executado con identidade propia.

Porén, máis alá do seu prato estrela, o menú agocha propostas moi interesantes, como a ‘Tortilla aberta con pementos confeitados e aceite de trufa’, que puiden probar nesta visita. Trátase dun prato cun enfoque claramente lúdico tanto na presentación como na combinación de sabores.

A tortilla preséntase acompañada de pementos confeitados dispostos en pequenos bloques, alternados con puntos de alioli e rematada cun aceite de trufa que marca o perfil aromático do prato. No padal, o contraste funciona: o doce dos pementos suaviza a intensidade da trufa, evitando que esta se impoña en exceso, mentres o alioli achega untuosidade e estrutura ao conxunto.

Cómpre destacar que a tortilla está feita só por un lado, ao estilo Betanzos, cun ovo ben líquido que crea unha base cremosa a modo de salsa. E aquí vai o consello: o pan é imprescindible. Entre o alioli, a trufa e a propia xema, o conxunto convértese nunha mestura chea de sabor, perfecta para mollar sen remordementos.

Un prato que demostra que o Vitela non se limita a vivir do cachopo e que hai intención de explorar outros camiños cun criterio gastronómico claro e moi saboroso. Recoméndovos ir coñecelo canto antes!

^PorJéssica Pintor

Alejandra Vidal e Lucía Fernández. Foto: Iván Barreiro

A cidade que a viu nacer acolleuna de volta de forma agarimosa. Os primeiros meses atragóanse un pouco: non é a choiva, non son as gañas… En hostalería xa sabedes que está complicado o tema do persoal. “Cando nace o proxecto de Vitela, en Santiago, eu estou querendo volver á miña casa, despois de moitos anos fóra... Querer facer vida e poder dedicarte a un negocio, con esta gran oportunidade que me brindou meu pai… Non o dubidei! Porque quería volver coa miña xente. E encantoume a idea!”. Así fala Alejandra Vidal desta aposta familiar e persoal que comezou fai xa dezaseis meses. Unha criatura que comeza a miañar con forza, como a que amosa quen leva os mandos. De ollos pícaros e sorriso amable, fala con intensidade e con paixón, con ese nerviosismo de quen o esta apostando todo na mesa que ten diante, precisamente a do seu restaurante.

O balance logo dun ano, cumprido en setembro, di que é moi bo. “Estou moi contenta. E moi agradecida! Foi un ano complicado, porque no mundo da hostalería costa traballo atopar xente comprometida... Atopar persoal foi o que máis me prexudicou e afectou á hora de afrontar o proxecto. Pero estou moi contenta co equipo formado, sen eles Vitela non existiría! E logo está o tema de ser muller como figura de mando. E suma o de ser nova… Hai momentos e detalles sibilinos, que só vemos nós... Noteino con provedores, comerciais... Ter que facer dobre esforzo para darme o meu lugar, nalgunhas circunstancias... Ter que xustificar e explicar todo o tempo... Moitas veces, non se asume que teñas un rol de poder ou que o que ti digas sexa o último que valga! Incluso que teñas máis coñecemento nalgúns temas. Pero non só me pasa a min. Tamén o vive Lucía Fernández, que é a nosa xefa de cociña, pasoulle co persoal, que non a vían como unha figura de mando, ao ser muller e tan nova”.

E como se combaten estas situacións dende os fogóns, detrás e diante da barra, cara o público e detrás do servizo?: “Pois, ao final, acábaste curtindo. Canto máis pasa, máis rápido e mellor contestas. O carácter nas mulleres mal enténdese. Pero xa non me afecta tanto como ao principio”. Así de certeira e firme se expresa Alejandra, evidentemente logo de tragar moita merda, éche o que hai! (Pero tamén rimos! Chisco, chisco).

E a pregunta do millón, como fai Vitela, para diferenciarse, para ser especial? “Tiven a gran sorte de herdar a gran idea de meu pai, que é a diferenciación máxima que temos: o cachopo! Dinme a coñecer aquí grazas a iso. Aínda que o resto de xestión sexa miña, o local, o servizo... A miña idea é conseguir o éxito sen o cachopo. E nun futuro poder ser coñecida doutra maneira. Fixemos un cambio de carta fai pouquiño, en outubro, porque a carta de Vitela estaba inspirada no modelo de meu pai, e quixen romper moldes con iso. Fixen algo diferente”.

E como fixo tal? Pois observando moito, no seu local e noutros moitos. Probando. “A idea é facer unha cociña sinxela, diferente, orixinal... E económica, dende logo, accesible para todos os públicos! Non descarto tampouco, pero máis adiante, facer un menú no que poidamos asesorar nós aos clientes”.

Cal é a clientela de Vitela? “Veñen de cero a cen anos. É incrible! Temos xente moi maior, que se atreve a todo; grupos de amigos, parellas, familias con crianzas... Teño todo tipo de persoas. A clientela ensínache moito, aínda sen querer. Pido opinións sempre, logo do servizo, porque eles son os que están sentados e os que pagan e quero saber se van satisfeitos. Tamén aproveito cando vén a nosa xente, a de confianza, para que nos diga a verdade!”. (Rimos a gargalladas!).

Alejandra Vidal cando vivía en Barcelona dedicábase aos eventos, por elo máis adiante non descarta tampouco que no seu local poidan organizarse reunións corporativas; cafés e aperitivos para empresas, estudantes; e meterse de cheo na actividade cultural da cidade, que hai moita. Falamos disto porque lle pregunto se durme, se come, (entre risas) e se descansa dese desbordante burbullar que brota do seu corpo, de como se move e se expresa. “É unha aposta importante. Aquí traballo continuamente -e sinala a cabeza-, todo isto ocúpaa toda”. “Respecto moito os horarios. Temos un bo descanso. Estou todos os días que abrimos, pero podo delegar perfectamente en Lucía, a xefa de cociña, e Álex, o xefe de sala, e quédome moi tranquila. Somos un equipo de oito persoas”.

Vitela participa no XVII Santiago(é)Tapas, que se celebra do 19 de febreiro ao 8 de marzo. E xa lle digo que ela non é de estar quieta ou non parece! (Rimos moito, porque é moi guai esta moza e non está quieta, non! Ha, ha , ha!). “Non son unha persoa ambiciosa, en absoluto, pero abúrrome pronto. E son moi perfeccionista! O cal xoga na miña contra. Xamais para min vai estar algo como eu quero que estea, o que resulta un dramón para a vida. E pásame no traballo tamén. Estou sempre como querendo chegar a ese punto! Pero estou moi agradecida co meu equipo, sen eles isto non existiría, con meu pai, a miña familia. E con moitas ganas de seguir avanzando e facendo cambios! De que a xente de Santiago veña a coñecernos. O meu ideal é que Vitela sexa un lugar no que se sintan a gusto, con moi bo ambiente, acolledor!”.