fbpx

Axenda

Abr
7
Xov
‘OBXECTOS DE DESEXO. SURREALISMO E DESEÑO’
Abr 7 – Ago 28 all-day

A Xunta e a Fundación ”la Caixa” inauguran no Museo Centro Gaiás a exposición Obxectos de desexo. Surrealismo e deseño, 1924 – 2020, que explora o intercambio e diálogo entre arte surrealista e deseño contemporáneo ao longo dos últimos 100 anos. A mostra, que abrirá as súas portas ao público ao día seguinte (venres 8 de abril), está organizada pola Fundación “la Caixa” e o Vitra Design Museum, un dos museos máis importantes do mundo no eido do deseño, coa colaboración da Xunta de Galicia a través da Cidade da Cultura e no marco do Xacobeo 21-22. Conta co patrocinio de Hugo Boss e o apoio de Art Mentor Foundation Lucerne.

Obxectos de desexo. Surrealismo e deseño, 1924 – 2020 trae a Compostela icónicas obras de artistas como Man Ray, Salvador Dalí, Giorgio de Chirico ou Le Corbusier, e tamén de grandes nomes do deseño contemporáneo: desde Ray Eames a Ingo Maurer, Gae Aulenti ou Frederick Kiesler, entre outros moitos. As obras exhibidas proceden na súa meirande parte dos fondos do Vitra Design Museum (na localidade alemá de Weil am Rheim), pero tamén doutras coleccións internacionais como as da Fondation Le Corbusier de París, a Fondazione Giorgio e Isa De Chirico de Roma, o Design Museum Den Bosch de Holanda ou a Fundación Gala-Salvador Dalí, entre outras moitas.

Estes días estanse a ultimar no Museo Centro Gaiás os traballos de montaxe desta exposición que vai poder visitarse na Cidade da Cultura ata o vindeiro 28 de agosto, con entrada de balde, de martes a domingo e de 10,00 a 20,00 horas. Antes do seu paso polo Gaiás, foi exhibida no propio Vitra Design Museum e nos centros de Caixaforum en Barcelona, Madrid, Sevilla e Girona. Ademais, está previsto que tras a súa estadía en Compostela, se expoña no Design Museum de Londres.

Trátase da terceira grande exposición que chega ao Gaiás froito da colaboración entre a Xunta de Galicia e a Fundación ”la Caixa”, tras Cine e emocións. Unha viaxe á infancia –con fondos da Cinémathèque française– e Faraón. Rei de Exipto –con obras do British Museum–.

Xuñ
3
Ven
EXPOSICIÓN ‘SANTIAGO DE COMPOSTELA NO TEMPO’
Xuñ 3 – Set 10 all-day

O conselleiro de Cultura, Educación, FP e Universidades, Román Rodríguez, e o director xerente de Afundación, a Obra Social ABANCA, Pedro Otero, inauguraron esta mañá Santiago de Compostela no tempo, exposición que nos convida a descubrir a identidade e herdanza cultural da capital galega a través dunha escolma de 100 pezas que narran un apaixonante e poliédrico relato sobre a orixe, historia e evolución desta cidade, así como do seu universo de costumes, relacións e vivencias.

Comisariada por Manuel Gago e instalada na sede de Afundación en Santiago, Santiago de Compostela no tempo é a primeira das sete mostras que constitúen o proxecto Cidades no tempo, unha das principais iniciativas culturais do Xacobeo 21-22 é tamén un dos proxectos expositivos máis complexos desenvolvidos en Galicia nos últimos anos. Baixo este nome reúnense sete exposicións, unha por cada unha das principais cidades galegas. Todas reivindican a Galicia urbana, oculta con frecuencia tras o tópico que presenta a comunidade como un territorio exclusivamente rural.

Santiago de Compostela no tempo, que poderá visitarse ata o 10 de setembro de xeito gratuíto na sede de Afundación na capital galega, está organizada pola Xunta de Galicia, a través da Fundación Cidade da Cultura, e Afundación, Obra Social ABANCA. Xunto ao comisario, o proxecto contou coa coordinación de Xosé Ramón Lema Bendaña, historiador e antigo xefe do Negociado de Mantemento de Fondos Bibliográficos na Universidade de Santiago.

A mostra achega obras de arte únicas, incluíndo pezas procedentes do estranxeiro, obxectos históricos icónicos, vídeos, fotografías, gravacións ou documentación antiga que desvela claves sobre a vida desta cidade; pezas todas elas que se completan cunha dimensión multimedia e que nos presentan a configuración de Santiago a partir dos seus grandes polos: o Goberno galego, a Universidade e a Catedral, que fai de Compostela a meta do Camiño e un dos destinos culturais máis relevantes de Europa.

O conselleiro de Cultura, Román Rodríguez, destacou que se trata “dunha oportunidade única para que a veciñanza, pero tamén os turistas e visitantes, descubran Santiago a través dos relatos das pezas tan especiais que nos presenta a mostra”.

Do mesmo xeito, destacou a “orixinalidade dunha proposta que fai posible comprender como se viviu e conviviu ao longo do tempo e ata a actualidade na capital galega e que nos leva ao encontro de tesouros históricos, a miúdo complicados de contemplar”.

O director xerente de Afundación, Pedro Otero, mostrou a súa satisfacción por que a sede desta institución en Santiago acolla unha mostra que “permite contemplar con claridade o pouso cultural e educativo que determinou desde o inicio o carácter da capital de Galicia”.“Esta cidade foi sempre un receptáculo das novas propostas en ámbitos moi diversos do coñecemento e que actuou de catalizador cara ao resto do territorio”, destacou.

Pola súa banda, Manuel Gago, comisario da exposición, explicou a súa intención de “facer desta mostra algo diferente, de maneira que o público, a través dunha experiencia multimedia, se sinta parte dela e poida interactuar coas pezas, explorando a historia que se narra a través delas”.

Percorrendo as súas seccións (Mitos e OrixesTramasEscenarios ou Cidade narrada), ocomisarioexplicou que a mostra nos mergulla na “herdanza cultural” de Compostela e o fai convidándonos a emprender unha viaxe creada a partir de perspectivas procedentes de eidos do coñecemento diferentes (Historia, Arte, Urbanismo, Socioloxía…), pero tamén escoitando as voces dos seus habitantes.

Cen pezas, cen historias

Santiago de Compostela no tempo ofrécenos a ocasión de contemplar obxectos únicos, a miúdo de difícil accesibilidade para o público, entre os que destaca o Libro de horas de Fernando I (1055), posiblemente o libro máis antigo conservado en Galicia, custodiado en cámara acoirazada pola Universidade de Santiago e que hai 20 anos que non se expón ao público.

Tamén pertencente a esta institución académica, pódese contemplar a Campá da Universidade (1600) que en tempos funcionou a modo de reloxo da vida estudantil, e que nunha cidade tan rica en arquitectura relixiosa representa unha das poucas campás laicas.

Nas vitrinas atopamos dous relicarios (do S.XI e do S.XIX), pezas internacionais procedentes de Bélxica,  testemuño do traslado dun pequeno fragmento das reliquias do Apóstolo a Liexa en 1056.  Xunto a elas, un dos obxectos máis representativos das primeiras etapas da ciencia arqueolóxica galega: o baleirado en xeso do petróglifo de Conxo (1935), reprodución realizada por Ramón Sobrino Buhigas.

Ademais, o visitante descubrirá documentos antigos, como planos orixinais de edificios emblemáticos que teñen que ver con ámbitos esenciais para a vida da cidade, como a educación, así como co deseño de servizos como a rede de subministro de auga e luz ou a chegada do tren.

Xuñ
10
Ven
Exposición ‘O museo como escenario’
Xuñ 10 – Out 2 all-day

Baixo o título O museo como escenario, o CGAC acolle desde hoxe unha mostra experimental sobre as artes vivas, a performance e os fenómenos escénicos que poderá visitarse ata o día 2 de outubro.

O director xeral de Cultura, Anxo M. Lorenzo, participou hoxe na presentación da mostra, na que estivo acompañado do director do CGAC, Santiago Olmo; do comisario da exposición, Iñaki martínez, e das artistas Rosana Antolí, Berio Molina e Marta Pazos.

O representante da Consellería de Cultura, Educación, FP e Universidades subliñou que este proxecto busca converter o museo nun espazo escénico onde os espectadores teñen a posibilidade de experimentar coa arte dun xeito diferente. O museo como escenario incide en como ao longo do século XX a performance entendida como actuación sen escenario ou outros fenómenos como a danza ou as artes visuais son capaces de transformar as salas dun museo.

Así, a partir das propostas de Rosana Antolí, Marta Pazos e Berio Molina, os espazos do CGAC convértense nos próximos meses nun lugar de produción e experimentación onde as instalacións creadas polos artistas para este proxecto funcionan de xeito autónomo, pero tamén poden ser activadas polo espectador.

Obras expostas

Rosana Antolí presenta A charca, que funciona como espazo coreográfico con estrutura dunha ópera clásica é conta a historia ficcionada sobre un paraíso perdido e resistente dentro dunha charca no medio da nada, convidando así a entender a hibridación entre especies.

En Dislocación Berio Molina propón un exercicio de toma de posesión do museo. Durante nove días, habitará as salas do CGAC xunto a Alejandra Pombo e Calís Pato, facendo funcionar as bucinas instaladas na terraza do centro. Os performers (bucineiros) decidirán cando tocalas. Só poderán falar entre eles durante as comidas e terán unha palabra de seguridade por se nalgún momento teñen que saír da acción. Un deles gravará en vídeo indefinidamente, sen pausa, todo o que ocorra. Ao final do día acabará cunhas 18 cintas gravadas (unha por hora) e, tras nove días de acción, editarase unha película que funcionará como resumo de todo o sucedido.

Marta Pazos en Contemplación presenta unha instalación a modo de gran piscina habitada por unha escultura xigante que se ancora á parede e á que se adhiren unha serie de elementos fluídos. A cor xoga un papel fundamental na instalación, o mesmo que o son, para proporcionar esa experiencia de habitar no fondo dun espazo acuático. A instalación será activada coa colaboración dos actores cegos Lola Robles e Miguel Escabias. Na acción tomarán como inspiración o I Ching, o libro oracular chinés que data do 1200 a. C.

Xuñ
28
Mar
INAUGURACIÓN ‘SONS IMPROBÁBEIS’
Xuñ 28 – Out 16 all-day

Sons improbábeis explora as diferentes dimensións do son dentro das artes visuais. Dunha parte, trátase de recoller diferentes mostras da chamada arte sonora, expresión cada vez máis presente dentro do traballo dos artistas contemporáneos, ao tempo que busca tamén adentrarse na investigación da presenza do son e do musical como parte integrante ou como tema de obras executadas dende a combinación de medios. Así, linguaxes como o audiovisual ou a instalación, que integran o son como parte fundamental dos seus desenvolvementos. Por outra banda Sons improbábeis tamén quere visitar obras de artistas que traballan co musical como tema dende disciplinas máis tradicionais da práctica artística como a pintura ou a escultura.

Para trazar a estrutura desta exposición, considéranse tres eixos temáticos: un primeiro relativo á arte sonora, no que se integran traballos de artistas que parten do son como materia prima esencial dende a que construír a obra; un segundo eixo adicado á relación da obra artística co universo da chamada música culta nos seus desenvolvementos clásicos e contemporáneos, así como na relación cos seus espazos de escoita ou os seus sistemas de notación; por último, unha parte da mostra estará adicada á relación establecida entre a arte visual e a música pop e todo o universo de imaxinería que rodea a estas prácticas musicais na actualidade.

Sons improbábeis non pretende ser unha exposición de tese senón máis ben, unha experiencia inmersiva para o espectador, que irá descubrindo no seu percorrido, a multiplicidade e riqueza de propostas artísticas nas que o son é protagonista fundamental. A mostra busca a implicación do público a través da creación de diferentes espazos expositivos, instalacións e recursos sonoros que xeraran un percorrido rico en matices e experiencias ante a obra.

Sons improbábeis quere seguir, dende outra perspectiva, coa liña de traballo aberta coa exposición Mirar o son. Notación gráfica na música contemporánea (Auditorio de Galicia, setembro -novembro 2020) de achegamento á linguaxe musical para un espazo tan senlleiro como o Auditorio de Galicia no que á relación entre música e artes visuais se refire. Mirar o son foi comisariada por Ignacio Barcia e Iñaki Martínez Antelo.

Na exposición mostranse traballos de Xoán Anleo (Marín, 1960), Vasco Araújo (Lisboa, 1975), Amine Asselman (Toulouse, 1989), Misha Bies Golas / Benxamín Otero (Lalín, 1977 e 1979), Gonzalo Elvira (Patagonia, Argentina, 1971), Ana Gesto (Santiago de Compostela, 1978), Juan López (Ferrol, 1973), Julia Llerena (Sevilla, 1985), Vítor Mejuto (Barcelona, 1969), Macarena Montesinos (Vigo, 1982), Luisa Pastor (Alicante, 1977), Ana Pérez Ventura (Santiago de Compostela, 1981), Alejandra Pombo Su (Santiago de Compostela, 1979) e Susan Philipsz (Glasgow, 1965).

Xul
14
Xov
INAUGURACIÓN ‘EL JARRÓN INFINITO’
Xul 14 – Set 24 all-day

El jarrón infinito de Mar Ramón Soriano é o novo proxecto que ocupará o primeiro e o segundo andar da Zona C. Foi seleccionado na modalidade de proxectos de creación artística para formar parte da programación que este espazo dedica á arte emerxente.

Mar Ramón Soriano (Valencia, 1993) contextualiza este proxecto na investigación procesual e teórica que vén desenvolvendo ao situar a materialidade das cousas no seu centro de interese. Segundo a artista, a natureza dun obxecto articúlase segundo pesos, resistencias e fraxilidades. O corpo é un obxecto máis que, representado coa cerámica e articulado con outros elementos dunha forma precaria, fornece un compoñente de dramatismo e temor á rotura.

Mar mira consciente arredor seu e le as connotacións que cada cousa achega á composición final:  “Unha bolsa da compra deixa unha marca nos meus dedos, miro as aprehensións das que fala o filósofo Graham Harman e observo as ergonomías”. A artista amosa interese nos materiais cotiáns, que en moitas ocasións pasan desapercibidos, aproveitando os seus significados nun constante exercicio de terxiversación.

El jarrón infinito nace da necesidade de afondar no proxecto en que a creadora está mergullada: traballa desde a referencia dunha imaxe tirada por Ruth Mathilda Andersón en 1920 ás “apañadeiras” de Niñodaguia, parroquia oleira onde se atopa o taller da artista.

As “apañadeiras” eran mulleres que cargaban as olas desde os obradoiros cerámicos até o forno no que se cocían. Unhas xigantescas e pesadas cestas pousaban sobre as súas cabezas establecendo unha forma que Mar determina como un volume vasiforme.

A figura que resulta do pousado sobre a cabeza amosa paralelismo cos procesos de amoreamento cos que a creadora está a traballar e que teñen tamén como referencia a Columna sen fin de Brancusi.

Mar Ramón Soriano conquista o espazo a través das dimensións do cerámico. Constrúe módulos que se sitúan uns derriba doutros á maneira dos rañaceos ou dos impoñentes obeliscos, na procura de acadar unha altura ou unha monumentalidade que se exerce dende a colectivización de módulos máis modestos. Pola súa vez, os volumes teñen o xerme de corpo que carga e é cargado, que serve de sostén ou é sostido. Estas acumulacións de formas onduladas e orgánicas, observadas de forma lateral, poden percibirse como o debuxo de dúas liñas curvas situadas a modo de espello, nun exercicio de simplificación ou de extracción da cualidade mínima, e é esta imaxe concreta a que vincula as disciplinas empregadas na produción desta mostra.

Volumes, cores, densidades e disposicións establécense e distribúense no primeiro e no segundo andar da Zona C a partir de tres series de obras que exploran cuestións físicas de peso e gravidade, un interese polo arquivo histórico e os procesos inherentes ao traballo con diversos materiais. El jarrón infinito desenvolve os intereses da artista, abordados desde unha serie de módulos cerámicos, o traballo en pezas téxtiles e un terceiro conxunto que se conforma a partir de imaxes fotográficas.

Raniero Fernández. O arquivo
Xul 14 2022 – Feb 12 2023 all-day

O CGAC acolle desde o 14 de xullo unha nova proposta expositiva que revisa desde unha perspectiva contemporánea a obra dun dos fotógrafos galegos de referencia nos anos 50 e 60, o vigués Raniero Fernández. A exposición súmase ás outras dúas que mantén abertas o museo estes meses dentro da súa programación de verán, que se centran na performance, as artes vivas e a fotografía.

O director xeral de Cultura, Anxo M. Lorenzo, participou na presentación da mostra, na que estivo acompañado do director do CGAC, Santiago Olmo, e dos comisarios Manuel Sendón e Xosé Luís Suárez Canal.

O representante da Consellería de Cultura, FP e Universidades destacou a capacidade desta exposición para “achegar unha nova visión da prolífica obra do que foi un dos fotógrafos galegos de referencia da súa época, cuxo legado merece ser divulgado”, indicou. Neste sentido, recordou o papel de Raniero Fernández como presidente da Agrupación Fotográfica Gallega, cando se converteu, dixo, en dinamizador da actividade cultural da súa cidade natal, Vigo, e gran parte de Galicia “como tamén quedou reflectido na súa obra”.

Anxo M. Lorenzo valorou o traballo do fotógrafo vigués ao ser quen de retratar “parte da nosa historia cun estilo diferente para a súa época, con imaxes do porto de Vigo que hoxe en día son testemuña da pegada da emigración a América da década dos 50 ou coa súa visión particular de elementos etnográficos propiamente galegos”, engadiu.

Valor documental

A exposición Raniero Fernández. O arquivo divulga a obra do fotógrafo vigués desde unha perspectiva contemporánea. Inclúe pezas da década dos 50 e 60 nas que retrata a Galicia da emigración, o mundo rural desde unha perspectiva idealizante como é costume na fotografía non profesional. Tamén inclúe fotografías que adquiren un importante valor documental como imaxes de mulleres vendendo leña ou leite no centro de Pontevedra ou unha muller levando o leite en burro en Lugo xunto a fotografías da feira de Santiago de Compostela, un tema recorrente desde principios dos 40.

A mostra que pode visitarse ata o 12 de febreiro conta, ademais, con series de cruceiros e hórreos dos que ten catalogados máis de 400 negativos. Esa mesma procura arquivística empregouna tamén para abordar a temática da ourivaría relixiosa, xerando series que hoxe, á luz da fotografía contemporánea, adquiren un importante interese ao traer á mente a obra de artistas coetáneos. Co obxectivo de revisar a obra do fotógrafo vigués desde unha óptica actual, pero contextualizándoa na súa época inclúense tamén obras doutros fotógrafos como Ferrol, Losada, Rueda, Schimidt de las Heas, Terré, Veiga Roel e Zamora.

Tres exposicións

Raniero Fernández. O Arquivo súmase ás outras dúas exposicións que mantén abertas o CGAC durante todo este verán. Por unha banda, pode visitarse ata o 2 de outubro O museo como escenario, dedicada ás artes vivas, á performace e a fenómenos escénicos. A partir das propostas de Rosana Antolí, Marta Pazos e Berio Molina, os espazos do CGAC convértense nun lugar de produción e experimentación onde as instalacións creadas polos artistas funcionan de xeito autónomo, pero tamén poden ser activadas polo espectador.

Ademais, o CGAC tamén ten aberta a exposición Nalgures da australiana Narelle Jubelin, coa que se afonda na memoria da paisaxe. Entre outras obras, a artista inclúe por primeira vez nunha exposición outras creacións artísticas, como pezas descatalogadas de Cerámicas do Castro e de Sargadelos, algunhas pertencentes ao Laboratorio de Formas e poderá visitarse ata mediados de outubro.

Ago
1
Lun
Festival C
Ago 1 – Ago 31 all-day

A concelleira de Acción Cultural, Mercedes Rosón, e o director-xerente do Auditorio de Galicia, Xaquín López, presentaron na Casa do Concello o Festival C, xunto ao deputado de Cultura da Deputación da Coruña, Xurxo Couto. O Festival C é o evento que vén celebrando nos últimos anos Compostela Cultura, a través do Auditorio de Galicia, para ofrecer unha programación variada e para todos os públicos ao longo do mes de agosto na cidade, maioritariamente na rúa. Todas as actividades serán de balde e van desde as artes escénicas e visuais ata a música, pasando polas letras con contos e poesía.

Luns de danza, martes de música e contos e mércores de circo e poesía
Os luns haberá danza no Cemiterio de Bonaval, sempre ás 20 h. O día 1 será o turno de ‘Emerxe’ de Galicia Danza Contemporánea que previamente, pola mañá, ofrecerán tres obradoiros dirixidos a distintos públicos, para continuar o día 8 con ‘Meeting Point’ de Ertza, dentro do ciclo Danza a Escena. O luns 22 chega Elvi Balboa co seu ‘Nasenda’ e pecharase a programación de danza o día 29 con Vacaburra e a Ukestra do Medio que presentan ‘Extravíos’.

Os martes haberá música: o día 2 ás 20 h co ‘Tierra y LIbertad’ de Wilson Saliwonczyk na Alameda e o día 30, tres eventos (unha conferencia, un concerto e unha sesión DJ) arredor da clausura de Cardinais, a Academia de Vertixe Sonora 2022, ao longo da tarde e en diferentes espazos da cidade.

E os martes tamén serán os días dos Contos no Parque, unha proposta do departamento de Lingua do Concello de Santiago dirixida aos e ás máis pequenas da casa. A cita será cada semana ás 18 h na zona dos arcos do parque de Bonaval e alí poderemos gozar o día 2 con Teatro Ghazafelhos e ‘A caixa sen Pandora’, o 9 coa ‘Roupa tendida’ de Xarope Tulú, o 16 con ‘Coser e cantar’ de Marta Ortiz, o 23 con A xanela do Maxín e o seu ‘Lúa quere viaxar a Marte’ para pechar o ciclo o día 30 con ‘Terra’ de Xogos Miudiño e ‘Orella pendella’ de Bea Campos.

Dentro das artes escénicas, ademais da danza, haberá unha ampla proposta de circo que terá lugar os mércores. Todos os eventos serán ás 20.00 h e na praza da Quintana agás o primeiro, ‘Pelat’ de Joan Catalá que será en Bonaval, xunto ao CGAC, o día 4. Os outros serán o 11 ‘Poi’ da Compañía d’es Tro, o 18 ‘MLM (Mentir lo Mínimo)’ de Alta Gama e o 25 ‘Kaldi’ de Al Grano. Ademais, haberá como xa é habitual ‘Circo no parque’, os obradoiros de circo para nenos e nenas de 3 a 14 anos con Circonove. Serán no Centro Xove da Almáciga, tamén os mércores pero de 11.30 a 13.30 h e haberá que inscribirse previamente en circonoveoficina@gmail.com.

Os mércores non só serán o día do circo, senón tamén da poesía coa proposta ‘Os fíos, as sementes’ que ofrecerá diversas voces ás 20.00 h no parque da Alameda, xunto á estatua de Lorca. O día 10 Alicia Fernández e Berta Dávila presentan ‘Poemas novos e vellos para un día de verán’, o 17 estará Jesús Castro Yáñez con ‘Seguir un rastro’, o 24 Isaac Xubín con ‘Non todo será silencio’ e rematará o 31 con Cinta Adhesiva.

Xogos e exposicións completan a proposta
As actividades do Festival C complétanse co Territorio Xogantín para a rapazada de 6 a 10 anos que ten unha cita para divertirse coa lingua galega como fío condutor todos os días do 1 de agosto ao 2 de setembro na praza 8 de marzo de 11.30 a 13.30 h. Trátase dun tempo de socialización a través do xogo e o patrimonio lingüístico vinculado a el, no que a cativada interaccione nun ambiente en que o galego é a lingua de referencia e se apropie do espazo público. Acolleranse participantes por orde de chegada ata completar o máximo de 20 e en caso de choiva será no CSC da Caramoniña.

En agosto tamén se poderán seguir visitando as dúas intervencións de Artes Visuais que ten abertas neste momento Compostela Cultura. No Auditorio de Galicia, ‘Sons improbábeis’, comisariada por Iñaki Martínez Antelo e na que podemos ver a proposta de 15 artistas que traballan co musical como tema dende disciplinas máis tradicionais da práctica artística como a pintura ou a escultura explorando as diferentes dimensións do son dentro das artes visuais. Do 15 ao 28 de agosto e as tardes dos domingos, o Auditorio estará pechado. O resto de días pode visitarse de 10 a 14 e de 16 a 20 h.

Na Zona C está ‘El jarrón infinito’, intervención que Mar Ramón Soriano (Valencia, 1993) contextualiza na investigación procesual e teórica que vén desenvolvendo ao situar a materialidade das cousas no seu centro de interese. Estará aberta de martes a sábado de 11 h a 14 (agás festivos).

PROGRAMA COMPLETO

Out
13
Xov
Sala NASA 1992-2022
Out 13 – Nov 13 all-day

Entre o 13 de outubro e o 13 de novembro ofrecerase a mostra “Sala NASA 1992-2022” sobre a traxectoria da compañía Chévere na Zona C da praza de Cervantes. Ademais, coincidindo co aniversario da compañía, a Editorial Kalandraka porá en circulación o libro Autobiografía Chévere 1987-2022.

A compañía

Chévere é unha compañía de axitación teatral con 35 anos de traballo ao lombo, que soubo manter con naturalidade unha proposta de creación propia tan irreverente como xenuína. En 2014 recibiu o Premio Nacional de Teatro, polo seu compromiso social e cultural e pola súa coherente traxectoria de creación colectiva, transgresión de xéneros e conexión crítica coa realidade.

Desde 1987 Chévere actuou en centos de aldeas, vilas e cidades de toda Galicia, España, Portugal e outros países europeos, latinoamericanos e africanos. Fixo espectáculos de moi diferentes estilos e formatos e traballou en espazos pouco convencionais: na rúa, en barcos, aeroportos, carpas de circo, escaparates, ríos, portos, radios, bares, aulas… Usando o humor como filosofía, a risa como expresión e o pensamento crítico como ferramenta, as súas obras confrontan no palco os debates do presente coa memoria dun pasado recente que nos afecta, documentándoo escénicamente cunha linguaxe contemporánea accesible a públicos moi diversos. Exemplos deste modus operandi foron traballos como N.E.V.E.R.M.O.R.E. (2021), As Fillas Bravas e o Mito de Casandra (2020), Curva España (2019), Eroski Paraíso (2016), As Fillas Bravas de Momán (2014), Ultranoite no País dos Ananos (2014), Eurozone (2013), a triloxía Citizen (2010-2011) ou Testosterona (2009).